Schuitje varen

Ooit liftte ik mee met een klein Australisch jacht van Ujung Pandang naar Bali over de Indische oceaan. De oceaan is een woestijn gevuld met water.  Best uitgestrekt, leeg en gevaarlijk ook.

Drie dagen lang helemaal niets. Niets dan water om je heen. Geen zuchtje wind, geen romantische onbewoonde eilandjes, geen andere boten: niets. Gewoon dobberen op het tuffend geluid van de motor terwijl er 3 hele dagen helemaal fucking niets gebeurd.  We zagen één keer dolfijnen. Verder veel sterren ‘s nachts.

Dus ik dacht erover dat een klein duwtje ons zo zou verlossen van één van de andere 2 opvarenden. Het waren irritante lui. En ik wist zeker dat zij hetzelfde over mij dachten. Ik ben vele malen irritanter. Het was levensgevaarlijk: die woestijn gevuld met water. Ik had wel dood kunnen zijn.

Op de vierde dag, toen ik bij mistige dageraad in mijn eentje de zeilen strak hield op een zacht windje, zag ik vaag vissersboten en land aan stuurboord terwijl de golven wat oppikten.  Vertwijfeld maakte ik de schipper wakker die meteen begon te panieken en als een dolle aan alle zeilen neerhaalde en over het jachtje rond te rennen.  Mij werd gesommeerd het roer stil te houden.

We zagen Bali….

We zagen Bali niet….

We zagen Bali….

We zagen Bali niet…

De golven waren zeker 3x hoger dan onze mast en het bootje deinde horizontaal en vertikaal mee.  We waren als een luciferdoosje in de oceaan, steeds hoog en laag meegenomen wordend door de enorme golven. Geweldig!  Ik genoot van de macht van de Zee.  De zee was alles en wij helemaal niets!

Eindelijk gingen we ècht zeilen. Alhoewel: de zeilen waren inmiddels gestreken.  Ik probeerde op mijn gevoel zo’n beetje dwars tegen de golven in te sturen maar de schipper schreeuwde: “Houd dat roer toch **** stil!”  Ik gehoorzaamde netjes als een goede matroos.

En als bij toverslag, zonder dat er ooit noodweer was geweest, deinden we naar rustiger vaarwater en voeren we calm Benoa Harbour in op een stralende ochtend. geen zuchtje wind, geen druppel regen. Onbegrijpelijk.

“Was je bang?” Vroeg de schipper later, toen we aangemeerd waren.
“Welnee,” antwoordde ik “Jij zei toch dat je schip niet kon zinken, je de 7 zeeën had gevaren, en allehande stormen had meegemaakt?”
“Ja” zei hij, “maar nog nooit zó een storm!”

Toen ik voet aan wal op Bali zette, was mijn hart aan het eiland verkocht. Later ben ik ook gaan surfen.

Maar waar die storm goed voor was? Ik weet het niet. Het was wel een kwestie van zinloos gestormd. We hadden wel kunnen kapzeisen.

Storm Unlimited, 2011, 180x180cm. Schilderij door Sophia Anastasia.

Overigens is de straat tussen Lombok en Bali berucht om zijn onberekenbare omstandigheden.
Er is een diepe geul die de eilanden scheidt en die door biologen wordt gehanteerd om de verschillen in flora en fauna geografisch aan te geven.  De ferry van Bali aan Lombok doet er tussen 4 en 6 uur over. Het is niet te zeggen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: