Shakespeare’s ‘Veel gedoe om niks’. Een preview-review

Shakespeare’s : Much ado about nothing. Illustratie door Sophia Anastasia

Een ADHD-voorstelling.

Dat er gedanst zou worden in een balzaal Burlesque, stond er. Dus ik trok iets extravagants aan naar de exclusieve preview van de muziektheatervoorstelling waar ik via Facebook was uitgenodigd. Ik zag meteen dat een hele zooi van mijn beste vrienden ook zouden komen.  Leuk.

Much ado about Nothing. Ook  leuk. Gaat allemaal over sex, wist ik. ‘Nothing’, in Elizabethan English was een codewoord voor het vrouwelijk geslachtsorgaan. De dubbelzinnigheid van deze titel spreekt boekdelen: ‘veel gedoe om niks’, ofwel: het gaat allemaal om sex.  Een stuk dat, wanneer gelezen met kennis van die geheimcodes, doorspekt is van schuine moppen, vrijpostige opmerkingen en regelrechte vunzigheid.  In een moderne versie, me realiserend dat ongeveer alle taboes reeds door vorige generaties zijn doorbroken, zouden heftig copulerende stellen op het podium mij niet verbaasd  hebben.

Ik was laat en mocht de zaal niet meer in maar nog wel het balkon opglippen. Ik zat perfect in mijn eentje op een plekje op het zijbalkon met vlak vóór mij een loopstelling rond de volledige zijwanden.  De hele zaal was onherkenbaar verbouwd tot, laten we maar zeggen, een dynamische opstelling. Het publiek was staand.

Allerlei spelers speelden op allerlei plekken tegelijkertijd allerlei verschillende dingen.  Vanaf mijn plekje in de hemel had ik een goed overzicht van alles wat er gebeurde maar ik kon het niet volgen.  Shakespeare introduceert inderdaad een overdaad aan verschillende karakters. Tsja, misschien kun je dat maar beter allemaal in één keer doen en je toeschouwer in een staat van volledige verwarring brengen.  Waarom ook niet?

De muziek was helemaal lekker en van het publiek werd participatie verlangd.  Helaas zat ik helemaal boven in een rood fluwelen theaterstoeltje gevangen met mijn extravagante danskleding. Totdat iemand van het licht het podium op kwam, de muziek stopte om te zeggen dat de voorstelling even onderbroken moest worden wegens een technisch probleem en of we allemaal wilden gaan dansen waar men op dat moment al mee bezig was. De muziek hervatte en ik klom uit mijn balkon om op de ballustrade te gaan dansen. Daar werd ik na een minuut of 5 dan weer vanaf geplukt want op de ballustrade mocht niet.

Zo kwam ik terecht in de zaal en het toneelstuk hervatte zich. Nu kon ik het van een ander perspectief bekijken en het werd zo mogelijk nòg onbegrijpelijker.  Ik had ogen nodig in mijn achterhoofd, aan de zijkanten en een soort intuïtie van waar ik me op zou moeten concentreren, die ontbrak. Ik was beland in de werkelijkheid van mijn voorstelling van ADHD.

Ineens bleek het pauze en we hoefden niet naar de foyer, want de bar was in de zaal.  Ik gebruikte de pauze om bij al mij Facebookvrienden bevestiging te krijgen over mijn volledige staat van intellectuele ontreddering. Meewarig knikte men naar mijn ontwapendende onthulling en om mij een hart onder de riem te steken deden ze net alsof ze het ook niet begrepen.

Ik was gewoon verloren. Na de pauze speelde voor mijn neus iemand een dronken gast op het gemaskerd bal en om mij heen werd gegiecheld en gelachen terwijl ik dat helemaal niet kon waarderen. Ik heb nix met de grap van dronkenschap. Ik verplaatste mijn positie. Dat kon namelijk makkelijk in deze theateropstelling. Ik keek naar andere gebeurtenissen die simultaan werden opgevoerd en ik dompelde mij onder in de onbegrijpelijkheid van dit toneelstuk.

Toen kwam de stroomversnelling: focus voor bepaalde tafrelen werden ineens opgeëist in logische volgorde en heldere plekken. Weliswaar overal om je heen maar nu kreeg het uitbundig theaterspel vorm. Eerdere onbegrijpelijke onderdelen kregen betekenis en ineens begreep ik de wereld om mij heen weer.

Hoe dat verder ging, ga ik natuurlijk niet verklappen maar het was een fascinerende avond. In alle opzichten een feest. Alleen wie regelrechte sex en harde porno had verwacht mag Lidewij Edelkoort’s trendvoorspelling ter harte nemen: we worden steeds preutser.

Het was een proefvoorstelling en ze vroegen feed-back. Nou, ik heb niemand van de cast gesproken maar ik vind dat er op de entreekaarten uitbundige Burlesque feestkleding moet worden geëist van de bezoekers want al die spijkerbroeken van het publiek vind ik echt waardeloos op een gemaskerd bal. En ik vind dat ze de bejaarden meteen het balkon op kunnen mieteren, dan zijn die ook blij, zittend en al.  En, tot slot, wanneer ze bij de entree maskertjes uitdelen, mogen ze er ook wel een pilletje Ritalin* bij gooien.

Een impressie van de voorstelling van Shakespeare’s Veel gedoe om niks. Door: Sophia Anastasia

Gezien op 11 augustus 2012 in de Douwe Egbertszaal van de Stadsschouwburg te Utrecht: de proef-uitvoering van ‘Veel gedoe om niks’, Shakespeare.  Muziek, fantastisch, door het New Cool Collective.
geregisseerd door regisseur Jos Thie, theatermaker Greg Notrott en muziekregisseur Wim Selles.
Wegens aanhoudende volle zalen en lovende kritieken is besloten de voorstelling te verlengen tot 22 september U kunt kaarten bestellen hier op de website van de schouwburg

*Ps: Ritalin: ik weet niet waar ik het over heb, het is een grapje.

Sophia Anastasia is eigenlijk kunstenaar. Het beste stuk op deze blog is Mantra’s work en het mooiste gedicht is: dit (gedicht door Lantern and Shadow, illustratie door Sophia Anastasia)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: