Een Kunst- en Culinair huwelijk

De zegening

De inzegening.

Zon-, sterre-, water- en maankundig was zaterdag 1 september een goede dag voor Boeddhisische inzegeningen van nieuwe restaurants. Bovendien kwam hij numerologisch ook nog eens goed uit. Logisch dat het dus op die dag was.

Ik griste snel een traditionele Balinese sarong en sasj uit mijn kast, voor het geval er kledingvoorschriften waren en spoedde mij naar Breukelen.

Tot buitenaan toe stonden belangstellenden de ceremonie bij te wonen bij het Thaise restaurant dat het culturele spectrum van Galerie Peter Leen oprekt. Ik sloot mij netjes aan. Binnen prevelde een thaise monnik onverstaanbare woorden. Niemand begreep ze maar dat leek mij onbelangrijk.

Kunst en Gastronomie: een zinnenprikkelend huwelijk.

Tsja, voor zover ik Peter ken, heeft hij altijd al een bar/galerie gehad. Vrijdagavonds zitten er allerlei mensen rond de enorme betonnen tafel die midden in de galerie staat. Er wordt een glaasje wijn geschonken en er ligt een plateau kaasjes op tafel. Er komt weer eens iemand aanwaaien, er wordt over kunst gesproken en hard gelachen: het is een soort bar voor vrienden en kunstenaars die op deze informele wijze kunst en vriendschap delen.

Teem is er altijd. De schone Thaise Teem die de verbale schermutselingen van haar man met een glimlach pareert en met moeite het toch redelijk cruciale woord ‘sekkillederaai’ eruit propt, daar haar man een galerie beheert. Het kostte mij 3 bezoeken om eindelijk uit te vogelen dat ze schilderij bedoelde maar ik vond haar zo lief dat ik altijd gewoon beleefd knikte en me iedere keer bedacht dat ik beter mijn best moest doen.

Peter en Teem: een intercultureel huwelijk tussen 2 markante persoonlijkheden die het samengaan van een galerie en een restaurant als volledig logisch doet voor komen.  Peter’s immer in omvang toenemende verschijning doet ons vermoeden dat er van Teem méér te proeven valt dan de hemelse glimlach en er werd een tipje van de sluier opgelicht met uitmuntend echt Thais eten aan het einde van de ceremonie. Of anders gezegd: Ik brandde mijn bek met pure Naam Prik!

Koninklijk toezicht

Koninklijk toezicht in het restaurant. De koning van Thailand hangt glimlachend naar onze koningin (ze is single).

Thailand en Nederland: een intercultureel huwelijk.

Als je dat dan doet, doe het ook goed, moeten ze beiden gedacht hebben. De keuken is uiteraard verbouwd naar alle Nederlandse voorschriften en regelementen; het restaurant modern, strak en vertegenwoordigt Peter’s Hollandse degelijkheid. Het eten zal Thais zijn; laat dat maar aan Teem over.

De ceremonie van die dag was de volwaardigheid  van Teem’s Thaise achtergrond binnen deze onderneming. Respect, dacht ik. Dat is de sleutel. Niet slechts gebruik maken van die dingen die je uitkomen, maar respect voor het hele plaatje dat meekomt. Inclusief onbegrijpelijke rituelen.

Teem kwam op mij af en zei: “Fijn dat je gekomen bent.” en gaf me een knuffel “Je bent wel wat mager, hoor. Dat is niet goed!”

De monnik deed zegeningen, gebeden, offeringen, rituelen en proefde vóór. Ongetwijfeld allemaal zeer belangrijk maar niemand kon er een touw aanvast knopen.  Hij sprenkelde water over alle gasten; hij zegende de deuren en toen de ceremonie was afgelopen vroeg Peter: “May I kiss the bride?”

De monnik zegend de toegang tot het restaurant. De deuren, dus.

PS. Naschrift.

Wat mij wèl nog van het hart moet, is mijn ergernis en plaatsvervangende schaamte voor het respectloze gedrag van ene René. Deze man heeft toen de monnik buiten de zegeningen op de deuren aanbracht, luidkeels deze handelingen belachelijk gemaakt en leek zich kostelijk te vermaken. Ik heb daar lang over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat we moeten kiezen tussen de angst voor het vreemde, jaloezie, of een diepe onzekerheid. Echter het reduceren van die persoon of het proberen te doorgronden van zijn beweegredenen nemen bij mij niet het ongemakkelijk gevoel weg dat dit in essentie het zaad is wat mensen tot rassenhaat drijft.
Peter en Teem, in hun multi-culti-, kunst- en culinaire huwelijk laten zien hoe het wèl moet: respect en liefde brengt mensen bij elkaar.

Dit is een verslag van de inzegening van een nieuw Thais restaurant in Breukelen.
Sophia Anastasia is eigenlijk kunstenaar. Het beste stuk op deze blog is Mantra’s work en het mooiste gedicht is: dit (gedicht door Lantern and Shadow, illustratie door Sophia Anastasia)

One comment

  1. Lieve, gekke, stapelgekke Sophia (alleen je naam is al mooi!).
    Heel hartelijk bedankt voor je mooie epistel. Ik heb er van genoten en zeer luid om gelachen.
    Top wijf! Kus van ons beiden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: