De magische manipulatie van Tinkebell

De kunst van het controversieel benaderen van actuele kwesties beheerst Tinkebell uitstekend. Over dierenwelzijn, asielzoekersbeleid, overbevolking, ontwikkelingshulp.

Willem(12):”Mam, Weet je, die Tinkebell heeft natuurlijk wel een point maar waarom moet ze daarvoor al die dieren martelen?”

Ik:”Lieverd, ze martelt helemaal geen dieren. Integendeel: ze komt juist voor de dieren op. Je geeft potdorie dezelfde reactie als al die mensen die haar hatemails en scheldbrieven sturen….”

De presentatie misleidt en provoceert:

Het is januari 2013 en we hebben samen Tinkebell’s Ted-ex talk bekeken en twee dagen later zit het hem nog steeds dwars.  Het is duidelijk: haar presentatie met gedetailleerde beschrijvingen van dierenmartelingen is zo beeldend dat de boodschap niet is aangekomen. Want er zijn helemaal geen dieren gemarteld. De TEDtalk ging erover dat mensen in staat zijn tot hysterische reacties, tot aan doodsbedreigingen toe, gebaseerd op halve informatie die helemaal fout kan zijn. Uit die hatemail heeft Tinkebell er een aantal gekozen om privegegevens van te achterhalen. Namen, adressen, foto’s, hobby’s, hun sportclub, de hele rataplan gepubliceerd in een boek: Dearest Tinkebell

Mag dat eigenlijk wel? Privé-detectiveje spelen en je resultaten publiceren? Of is de vraag of hatemail mag? Wie lasterde eerst? Tinkebell neemt  op zeer controversieele wijze het voortouw door de publicatie van zo’n boek.

TinkebellTedEx

Tinkebell

Handbag

Tinkebell verwierf bekendheid nadat ze als eindexamenproject van de kunstacademie haar terminaal zieke kat Pinkeltje de nek had omgedraaid, gevild en er een handtas van had gemaakt. De manier waarop ze het proces keer op keer nauwkeurig beschrijft, het als kunst betitelt en er een boek over heeft geschreven is apart, grenzend aan luguber.

Tinkebell is het pseudoniem van Katinka Simonse. Bij presentaties krijgen we meestal Tinkebell te zien, in de Opzij van januari 2013 wordt Katinka achter Tinkebell geïnterviewd. Katinka vertelt dat ze zich slechts als aangever ziet van scrupules.  Niet als activiste. Ze draagt geen oplossing aan maar signaleert.  Mensen moeten zelf maar weten wat met de dingen te doen die ze laat zien, vind ze. Ze trekt, zo gezegd haar handen af van bedoeling en gevolgen.

Wat systematisch ontbreekt is de analyse van Tinkebell’s transformatie naar kunstenares. Zelf handhaaft ze een onschuldig imago en zegt zich geen concept van de impact van haar Pinkeltjeproject(de kat-tas) te hebben gehad.
De hoeveelheid  hatemails, dreigbrieven en doodsbedreigingen is echter bizar.
Er zijn on-line petities tegen haar (of deze: heftig!), de dierenbescherming heeft haar voor de rechter gedaagd, er zijn Facebook pagina’s met waanzinnige beschrijvingen van wat zij allemaal zou doen.  Ze doet geen van deze zaken maar is zij wel zo onschuldig?

Tinkebell betovert en choqueert.

De sleutel zit hem in Tinkebell’s meesterijke misleiding: ze betovert ons met haar presentatie in een Barbie-rose bril, lieve jurkjes, haar haar in vlechtjes of ogenschijnlijk slordig opgestoken, belabberd Engels en een kinderlijke mimiek. Ze begint met een ontwapenend ‘Uuhm” en een verontschuldiging of twijfels over hoe het onderwerp te brengen.  Je voelt  de kwetsbaarheid van een jong meisje.  Ze neemt ons mee naar haar kindertijd en daarmee de herinnering aan onze eigen jeugd.  Dat onderdeel van de jeugd waarin de nieuwsgierigheid en onderzoeksdrift het nog won van de rede of van ethiek of besef van gevaar. Kinderen doen de raarste dingen. Je hoeft maar terug te blikken naar je eigen jeugd en je weet dat.

Tinkebell beschrijft met pijnlijke precisie hoe lugubere dingen bij kinderen verwondering opwekken. Zoals hoe, door het ontbreken van een oog bij haar poes, vroeger, een zacht kuiltje was ontstaan waar je het dier heerlijk kon knuffelen.  Maar ze gaat  verder, beschrijft regelrechte dierenmishandeling en richt zich doelbewust op de fascinatie met het weerzinwekkende; de sensatiebelustheid van de mens.  Ze presenteert dit als een natuurlijk onderdeel van onderzoeksdrift. Maar volwassenen hebben een normbesef ontwikkeld dat dit soort experimenten afwijst.  Met groeiende afschuw distantiëren we ons van de wijze waarop ze beschrijft experimenten uit te voeren.  Wanneer ze het dan nog betitelt als kunstproject is het publiek in alle staten van verontwaardiging.

Faalt Tinkebell in haar overdracht of  is het doelbewust zo door haar georkestreerd?

Tinkebell2
De waarheid terloops.

Het interessante is natuurlijk, dat ze zich focust op de controversieele beschrijving van de projecten en slechts terloops de werkelijkheid en haar ware motivatie noemt. Dat er nooit sprake is geweest van dierenmishandeling noemt ze opvallend terloops. Tinkebell goochelt met haar presentatie zoals een illusionist met onze waarneming.

Soms slaat ze (uiteraard bewust) wat feiten over. Zo pareert ze bij Pauw en Witteman moeiteloos een kruisverhoor van (voormalig) advocaat Moszkowicz over haar poes Pinkeltje door niet te vertellen dat het beest al op sterven lag, terwijl ze dat op andere fora duidelijk wel heeft verteld. Daarmee is ze aantoonbaar provocatief.

Is het kunst?

Wanneer de vorm het zodanig over heeft genomen van de inhoud, dat veel mensen niet eens meer horen wat ze eigenlijk zegt, is dat wel knap, ja. Meesterlijk zelfs. Maar dat is op zich niet kunst te noemen, vind ik.
De manier waarop Tinkebell de sociaal bewogen kwesties aankaart en ze buiten hun context plaatst is interessant:
Je kunt vertellen dat onze projectie van wat mensen in arme landen nodig zouden hebben niet klopt, maar door een gehele IKEA inrichting in een lemen hut in Afrika te plaatsen, visualiseer je de discrepantie tussen onze goede bedoelingen en andermans behoefte.

Je kunt vertellen dat het niet leuk is om allemaal hate-mail te ontvangen maar er een boek over te maken is best creatief. 

Eigenlijk lijkt Tinkebell vooral kwesties aan te kaarten en ze op controversiële wijze visueel te presenteren. Zoals de naaktkalender, bijvoorbeeld, die allerlei dubieuze aspecten van ontwikkelingshulp versus intentie belicht.

Er is niets kunstzinnigs aan jezelf te steriliseren maar bijzonder creatief om dat dat kunststatement te presenteren. Er zit een verontrustende kant aan die door de kunstwereld wordt herkend als een noodzaak van de kunstenaar een spiegel van de maatschappij te zijn.

Amber_is_al12

Een twaalfjarige jongen laat zich door de misleidende wijze waarop Tinkebell zich presenteert verwarren.  Zouden deze hate-mailschrijvers dan niet verder komen dan de perceptie van een twaalfjarige?

Tinkebell_en_Sophia2013

Sophia Anastasia is kunstenaar en schrijft stukjes over kunst en scrupules.

Tinkebell is in maart met een nieuw boek: De Duitsers zijn uitgeschakeld uitgekomen. Deze foto (boven) tijdens de boekpresentatie.

tink2-568x568

6 comments

  1. knelistonie · · Reply

    Goed stuk.

    + dat je niet heen kan om Tinkebell als de ontkenning van Tinkelbel, de lieve fee uit Disney’s sprookjesparadijs.

    En sprookjes afbreken dat kan zij… ze doet dat met haar eigen gruwelsprookjes die geen sprookjes zijn in de normale zin met hun vaste goed- en kwaad-patronen.

    Anti-Disney is de kern. imo

  2. De vraag is of al dat shoqueren nog wel kunst is. De pisbak van Duchamp is ook al 95 jaar oud. Ik ben het allemaal een beetje beu – het is ook wel heel makkelijk om mensen te shoqueren, vooral mensen die niet thuis zijn in moderne kunst.

  3. Ik heb het gelezen en ik moet zeggen dat ik bij mijn mening blijf dat deze dame niet spoort. Provoceren on niet kunst of niet, ik vind het niet normaal dat je je zieke kat de nek omdraait en er een handtas van gaat maken om wat voor reden dan ook. Nee sorry ik blijf bij mijn mening dat ze niet spoort en misschien zelfs wel wat proffesionele hulp kan gebruiken….groetjes van Henk Bres!!

  4. Ik had ook opgemerkt dat Tinkebell in publieke uitingen vaak de kern van waarom ze maakt wat ze maakt en waarom, achterwege laat. Maar ik vind het nogal ver gaan om te zeggen dat ze dat bewust zou doen. Je weet dat niet, tot je het haar vraagt.
    Zelf heb ik het idee dat bijv. bij dat stukje met Mosckozvitz (had ik wederom hetzelfde bij opgemerkt als jij), Tinkebell ervan uit gaat dat mensen de ins en outs al weten, dus dat ze hetgeen dat zij als vanzelfsprekend ziet daarom weglaat.
    Maar ik trek hier geen conclusies uit, want dat kan je pas doen als je het haar gevraagd hebt.
    Ze zou het wel makkelijker krijgen als ze dingen iets anders naar voren brengt, idd.

  5. die tweede ‘en waarom’ moest ‘en hoe’ zijn.

  6. Maria Egdell · · Reply

    Sick bitch

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: