Recensie toneelstuk Faust in Werkspoorkathedraal Utrecht

GodHeader“Het Cartesiuskwartier moet bruisen van de kunst!” riep Erik Uitenbogaard bevlogen uit en benoemde mij tot één van de ‘conservatoren’ van zijn zelfbedachte CartesiusMuseum.

Maandelijks kwamen we samen. Eerst op telkens een andere locatie in het Cartesiuskwartier in Utrecht maar later immer in het leegstaande gigantische gebouw waar ooit treinen werden gemaakt: de Werkspoortkathedraal. Superlatieven doen het gebouw te kort: wanneer je de enorme stalen hal betreedt kijk je omhoog naar de dakconstructie en struikel je over de rare ongelijke sporen in de vloer.

FroeFroe houdt van dit soort locaties.
Het Belgische toneelgezelschap speelt Fausto van Goethe.
De Stadsschouwburg nam deze productie ter hand.

Conservatoren kregen een vrijkaartje.

“Wie gaat er morgen met mij mee naar een voorstelling?” twitterde ik.
Wie niet daarop heeft gereageerd, is, achteraf gezien, gek.

Ik ontmoette mijn date voor de avond op het station. Hij had een rugtas bij zich. “Ja, ik ben namelijk dakloos” legde hij uit. Hij kocht voor mij een drankje. De voorstelling ving aan terwijl het buiten nog ruim licht was en we nog bevangen waren door de locatie. Allengs werd het donker en werden wij dieper in het verhaal getrokken.

Het Duitse verhaal, gespeeld door dit Vlaamse gezelschap begint Spaans met het snijden van de stilte door een dame die rechts van het podium zit, onder een grote zon. Zij zingt. En klapt. Zij draagt de aanvang. Ze hypnotiseert ons.
Links, hoog op een wankele stellage staat God.

Het verhaal gaat over ene Fausto die door de duivel gecorrumpeerd dient te worden om aan God te bewijzen dat hij ieder mens, zelfs de wijste, meest geleerde, meest devote van God’s onderdanen(Fausto), kan verleiden diens ziel te verkwanselen.
Mephisto, de duivel, neemt de liefde ter hand. Met verliefdheid verliest ieder mens zijn zinnen, is de gedachte.
De duivel is de enige menselijke speler op het toneel. Zij is in fluweelrood gekleed met een zwarte cape, Belgisch en een beeldschone dame.
De andere spelers zijn poppen zonder ogen.
“Ja”, legde de regisseur uit “eigenlijk zijn mijn broer en ik van huis uit poppenmakers.”
Dáár gaan we: fabuleuze locatie, poppen! Valkuilen waar het gevaar van minderwaarde levensgroot op de loer ligt…..

Maar wow. Het was Werelds!
Dat balanceren op de grens van effectbejag en uitbuiting van middelen, met het magistrale spel van dit theatergezelschap, resulteerde in een absoluut hoogtepunt. Ha! Erik Uitenbogaard met zijn culturele sausje over het Cartesiuskwartier! Het toneelspel en de belichaming van de poppen waren niet aan hem te danken, maar deze lokatie, dit samenspel tussen Stadsschouwburg, Werkspoorkathedraal en Cartesiusmuseum toch wel.God

Na de voorstelling sprak ik nog even met God. Hij vond het ook zo mooi hoe ziel kon worden gelegd in poppen.
De Belgische Duivel proostte met haar glas:”Op Nederland!”. En in het licht van het WKvoetbal, waar beide landen dóór zijn, bedacht ik dat we elkaar nog wel eens in de finale tegen zouden kunnen komen. Die Belgische duivels en wij.

En mijn galante dakloze date, stalde ik die nacht in mijn tuinhuisje. Ik kon hem na zo’n voorstelling toch niet afzetten op Utrecht CS?

Tot slot voor iedereen die niet meeging, die avond: lekker puh! Het was de beste voorstelling evah!

Advertisements

One comment

  1. ongerijmd · · Reply

    Mooi geschreven. Jammer dat ik niet kan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: