Feed-back op een reïntegratietraject

werkvloer1

Mijn korte maar zeer bewogen tweets over het reïntegratietraject zijn als oeverloos roepen in de ruimte, maar spreken op een informatieavond van de gemeente, is doelgericht schreeuwen! Mij werd gevraagd door de Kliëntenraad iets te vertellen over het traject. Omdat ze mijn tweets hadden gelezen.

Ik ben eigenlijk kunstenaar en zit liever in mijn eentje in een atelier aan waanzinnige schilderijen te schilderen dan dat ik openbaar spreek: nerveus hakkelend en stamelend zou ik de gehele draad van mijn betoog kwijt raken met zulk belangrijk publiek.

Dus dinsdagavond 9uur in de trouwzaal van het gemeentehuis was de informatieavond over de Utrechtse invulling van de participatiewet.
Aanwezig: raadsleden, wethouder Everhardt, een stuk of 8 ambtenaren van de SocialeDienst, 4 man van de Kliëntenraad, 2 van de wsw kliëntenraad en 2 mensen van een bedrijf dat doorlichting van werkwijzen aanbiedt als alternatief middel voor bezuiniging, enkele mensen van de pers, zeker 20 geïnteresseerden en een kleine achterban voor morele steun.

En ik. Nerveus, natuurlijk.
Totaal onvoorbereid, uiteraard.
Ik ben een kunstenaar tenslotte.

De introductie ging over hoe de voortzetting van het huidig beleid met minimale veranderingen geruisloos in de nieuwe wetgeving van de ‘participatiewet’ zou overgaan. Prachtige woorden als ‘maatwerk, klanttevredenheid, dienstverlening en rechten’ klonken alleszins redelijk.
We hoefden ons nauwelijks zorgen te maken. Welbeschouwd.

Totdat ik aan het woord mocht en de retoriek uitholde met de realiteit. Ik sprak over de dramatische gevolgen van de draconische uitvoering van dat ‘billijke’ beleid.
Dat mensen uitvallen met ziekte, omdat ze ziek zijn geworden van de druk, de rechteloosheid, de onmenselijke behandeling binnen dit traject. Dat het reïntegratietraject een regelrechte verschrikking is.
Af en toe keek ik naar de aantekeningen op mijn blaadje en dan raakte ik geheel de draad kwijt. Begon ik maar weer van voor af aan met mijn emotioneel betoog over het reïntegratietraject from hell.
De voorzitter maakte er een einde aan toen ik voor de derde keer wilde gaan vertellen hoe vreselijk het wel was en ik was hem dankbaar.

Terwijl de volgende sprekers hun betogen hielden, evalueerde ik stilletjes in mijn hoofd wat ik nu eigenlijk had gezegd en kwam er achter dat ik geheel vergeten was te noemen welke middelen worden ingezet die de deelnemers tot wanhoop drijven: machtsmisbruik, chantage en intimidatie.

Nou ja. Misschien had toch niemand het geloofd.Mike
Of met een korreltje zout genomen.
Wacht maar tot ik met de uitslag van mijn enquete kom, dacht ik.

Na afloop was er jus d’orange en schouderklopjes.
Ik was vanalles vergeten maar zij mij niet. Mijn achterban hield van mij.
Liefde ontstaat waar de wanhoop aan de oppervlakte drijft.

 

Sophia Anastasia. Kunstenaar (Google maar)

Volgend artikel: MH17 hate-mail

2 comments

  1. Dapper dat je dit gedaan hebt! en jammer dat je zulke slechte ervaringen hebt, je kunt nl. ook echt veel hebben aan een reïntegratie traject, mits je op de juiste manier begeleid wordt en als er ruimte is voor wie jij bent en wat je wilt.

  2. Goed van je!Ik vind t ook vreselijk ….heb zelf lyme en een ongeluk gehad en voel me niet stabiel genoeg om me vast te leggen en net als jij heb ik als achtergrond kunstakademie drama etc….haha en voel ik mij niet prettig op deze manier.Het zijn ook intimiderende briefjes die je ontvangt voor die akelige 930 euro per maand waar je alles van moet doen……Dreigend,als je niet komt wordt je uitkering stopgezet..nsb praktijken bah,.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: